Een artikel in de Mannenspecial van Weekend Knack zonder modieus te zijn. Wie had dat ooit kunnen denken.

En als u denkt dat het boek beter is, moet u nog wachten tot 22 maart.

Highway 50, een midlife roadtrip dwars door Amerika verschijnt dan bij Lannoo.

Volg ook @Highway50man op Instagram.

Het romantische beeld van de onbestemde roadtrip met uw wat wazige blik op de horizon gericht. Voet op het gaspedaal, just the open road in front of you..  U droomt uiteraard van dit soort roadtrip. Toegegeven, er zijn menig iconische reisverhalen op dit stramien geschreven, maar de realiteit is vaak heel wat minder boeiend. De kans is zelfs zeer groot dat u de meest frustrerende reis uit van uw leven maakt. Urenlang verloren rijden op wegen waar niks te beleven valt, kostbare tijd verliezen met het zoeken naar een geschikte kampplaats of motel en achteraf hebt u vooral het gevoel dat u heel veel kilometers hebt gereden en veel hebt gemist.

Dus, het klinkt misschien wat teleurstellend, maar de meest fantastische roadtrips hebben een minimum aan voorbereiding nodig. Want laat ons eerlijk zijn: neen, u hebt niet de onbeperkte tijd of budget om door een continent te gaan zwerven.

Daarom dus mijn zeer subjectieve – want volledig uit harde ervaring opgetrokken – tips waar u zelf mee onderweg kan.

1) ZOEK EEN ROUTE MET EEN BETEKENIS OF CONCEPT

Wat is het idee achter uw van uw roadtrip? Een wijntrip door de Bourgogne? Bedevaart naar Santiagio De Compostella? De Route 66 volgen van Chicago naar L.A? De Duvelroute langs de 12 beste café’s die Duvel schenken? Een alternatieve weg naar Zuid Frankrijk vinden? Met de fiets over de Alpen trekken? Een echte roadtrip heeft een plan. Een thema of een mythisch doel hoeven zelfs niet, het kan ook een heel pragmatisch doel zijn. In Washington DC kwam ik een dochter en haar moeder tegen die naar eigen zeggen een ‘ 5000 US $ shopping trip ‘ langs the Great American Malls of the East ‘ aan het doen waren. Zelfs in de grote reisliteratuur gaan roadtrips die ogenschijnlijk nergens heen gaan toch over een bepaald idee. In Blue Highways gaat William Least Heat Moon konsekwent op zoek naar de zogenaamde blauwe wegen  op de Amerikaanse wegenkaarten ( de oude, vergeten wegen zoals die aangeduid werden op de wegenkaarten ). In The Lost Continent van Bill Bryson gaat Bryson op zoek naar het de perfecte small town in de VS. In De Oude Patagonië Express wil Paul Theroux met de trein van zijn woonplaats in het Oosten van de VS helemaal naar Patagonië in Zuid Amerika rijden.

2) PLAN UW ROUTE OP VOORHAND

Belangrijkste reden: u wil achteraf niet horen dat u op 2 km van een waanzinnig wereldwonder bent gepasseerd zonder het te weten. Het probleem met roadtrips is dat ze de neiging hebben zich aan een bepaalde fysieke weg te te hechten. Niet alles wordt naast de weg gebouwd. Vaak zijn de omwegen het zout & peper op uw roadtrip. Voor het Arches National Park moest ik Highway 50 verlaten en meer dan 30 mijl omrijden. Het was één van de mooiste Nationale Parken die ik ooit zag.

Een tweede belangrijke reden is de voorpret. Een roadtrip op voorhand plannen is leuk en spannend. U volgt met uw vinger op de kaart en probeert via reserach te weten te komen wat zien en meemaken. De realiteit gaat de werkelijkheid altijd overtreffen, dus maak u geen zorgen om spoilers.

3) LEG EEN MINIMUM AAN ACCOMODATIE VAST

Met geweldige hedendaagse online boeking-app’s als booking.com, Expedia enz kan u snel en efficient tot enkele uren vooraf accomodatie op uw bestemming van die dag boeken, vaak aan zeer goede rates. U vermijdt er urenlang rondrijden mee langs volgeboekte of te dure hotels. Ga met uw tijd mee. In veel motels kan u doorgaans gratis uw auto parkeren. Let op voor hotels in steden die enkel valet-parking service bieden. Vaak kost de overnachting van uw auto dan bijna evenveel dan een kamer. Last minute boekingen kunnen soms interessante tarieven opleveren. Op de boekingssites kan u ook zien wat inbegrepen is in de prijs. Sommige hotels laten u bijbetalen voor wifi, andere bieden u gratis onbijt aan. U bepaalt natuurlijk zelf hoeveel comfort u wil, maar ik ging zelfs in de meest sleazy motels voor niets minder dan airco, gratis wifi en een aparte badkamer.

4) GEBRUIK WEGENKAARTEN, NAAST EEN EVENTUELE GPS

GPS systemen hebben geen ziel. Ze zullen u de snelste, kortste en eventueel goedkoopste route aanbieden, maar hebben geen idee van welke de mooiste of de voor u meest betekenisvolle route is. Daarvoor moet u wegenkaarten gebruiken. U weet wel, dat artefact uit de jaren ’90 die uw moeder probeerde te volgen terwijl uw vader verkeerd reed en moeder daarvoor vloekend de schuld gaf. Wegenkaarten laten zich uitvouwen en inkleuren met een roze markeerstift. Duidt de route aan die u wil gaan volgen en negeer uw GPS die de hele tijd ‘ keer om ! ‘ aan het roepen gaat. Mijn GPS in m’n huurauto heeft tijdens deze trip zelfs veel afgestaan.

5) GEBRUIK HET JUISTE VERVOERMIDDEL

Veel mensen vroegen of ik Highway 50 niet met een Harley of een Mustang ging doen. Ziet er geweldig uit natuurlijk, maar wees realistisch over uw vervoermiddel. Meer dan 5.000 km op een Harley doen is zelfs voor ervaren motorrijders niet evident, in de eerste plaats omdat Harley’s niet de meest comfortabele motoren zijn voor lange ritten, maar het vergt ook een zeer andere concentratie onderweg, het weer kan een serieuze spelbreker zijn én u bent zeer beperkt in uw bagagemogelijkheden , tenzij u het niet erg vindt om om de 3 dagen enkele uren in een wasserij door te brengen of zo erg te stinken dat u het lokale vliegenbestand voortdurend achter u aan hebt.  De ideale wagen voor een roadtrip is comfortabel, en heeft zeker voor de trip nog een check of onderhoud gehad. Als u tijdens uw trip ook offroad gaat, is een 4WD natuurlijk essentieel.

6) WEES REALISTISCH

Plan geen ritten van meer dan 650 km per dag. Dat is het absolute maximum. U wil nog iets zien en beleven onderweg en na 3 dagen wil u ook niet met een compleet geblokkeerde rug uit uw auto kruipen. Vermijd grote steden  tijdens het spitsuur, of rij tegen het spitsuur in- of uit de stad. Als u lange roadtrips wil doen , bouw dan rustdagen in in uw planning, dagen dat u alles doet behalve rijden.

7) MEENEMEN – DE BASICS

Wat niet mag ontbreken op elke roadtrip:

– de juiste wegenkaarten, eventueel in combinatie met GPS

– uw GSM met aangepast internationaal abonnement en opgeslagen lokaal noodnummer en pechverhelpingsnummer. Vergeet uw autolader niet.

internationaal rijbewijs. Ergens op het platteland in Indiana heeft de lokale politie geen boodschap aan dat vreemde roze Belgische rijbewijs

water , minstens 3 liter

mondvoorraad: ik zorgde altijd voor noten , gedroogd fruit en enkele energy-bars.

– een zaklamp: handig als u ’s avonds ergens een stop moet maken

papieren zakdoekjes en toiletpapier.. Juist.. u wil het niet meemaken.

– een plastic zak om al uw rommel in te gooien. Roadtrips genereren heel veel rommel.

zonnebril, zonnemelk, muggenmelk, medicijnen, basis EHBO kit

– een regenjas en warme trui op de achterbank. Zelfs in bloedhete woestijnen kan het regenen en wordt het ’s nachts erg koud.

muziek: de meeste radio’s verliezen de goede FM stations als u ver van de bewoonde wereld rijdt. U kan uw iPod in veel huurauto’s gebruiken, en in de VS bieden de meeste huurbedrijven sattelietradio aan zoals Sirius XM.

– uw bagage en eventueele kampeerspullen.

– uw foto- en filmapparatuur. Met uw iPhone komt u al ver, maar een goede spiegelreflexcamera en uiteraard een GoPro kunnen uw trip nog straffer maken op uw facebookpagina en Instagram.

8) GENIET

De laatste, maar niet onbelangrijke regel. Geniet ten volle van uw trip. Rijden op een roadtrip is een heel andere beleving dan uw dagelijkse file op de E19. Wijk zeker af en toe van uw route af, daar vindt u de grootste verrassingen. En vooral: laat de anderen meegenieten. Begin een blog of post uw belevingen en foto’s op facebook, instagram e.a.

Wat zijn uw ervaringen met roadtrips? Wat zijn uw tips? Laat het weten via deze blog!

Hit the road Jack!

On the Road

‘ So in America when the sun goes down and I sit on the old broken-down river pier watching the long, long skies over New Jersey and sense all that raw land that rolls in one unbelievable huge bulge over to the West Coast, and all that road going, all the people dreaming in the immensity of it, and in Iowa I know by now the children must be crying in the land where they let the children cry, and tonight the stars’ll be out, and don’t you know that God is Pooh Bear? the evening star must be drooping and shedding her sparkler dims on the prairie, which is just before the coming of complete night that blesses the earth, darkens all rivers, cups the peaks and folds the final shore in, and nobody, nobody knows what’s going to happen to anybody besides the forlorn rags of growing old, I think of Dean Moriarty, I even think of Old Dean Moriarty the father we never found, I think of Dean Moriarty. ‘

De laatste paragraaf van On the Road (Jack Kerouac, 1957)

Nu mijn roadtrip zijn eindpunt aan de Stille Oceaan heeft bereikt, heb ik mijn auto stil en duister in een parkeergarage laten staan en loop ik rond in mijn favoriete stad van de VS. De zon schijnt, en er waait een typische bay-breeze die de temperatuur op een angename 22°C houdt. Ik ben hier al verschillende keren geweest, maar elke keer opnieuw ontdek ik de stad op een andere , altijd fascinerende manier.

Wie één keer in deze stad is geweest, zal het met vrij grotere zekerheid met me eens zijn dat San Franciso tot de allermooiste steden ter wereld behoort.

San Francisco , dat in 1776 door Spaanse kolonisten werd ontdekt, heeft dan ook alle troeven mee van een grote verleider: een uniek mooie ligging ten noorden van de grotere San Francisco Bay Area aan de Stille Oceaan; een mild klimaat waar de befaamde mist de stad soms in een esthetisch sublieme waas tooit; een cosmopoltische bevolking die het beste uit de hele wereld heeft bij elkaar gebracht in één stad én een in Amerika ongeëvenaarde economische innovatiekracht en progressief gedachtengoed.

Voor die ligging betaalt de stad overigens af en toe wel een dure prijs. San Francisco ligt immers pal op de Sant Andreas breuklijn , die zich als scheiding tussen de Pacific – en Noord-Amerikaanse tectonische platen nu en dan graag manifesteert door matige tot zware aardbevingen. Enkele weken geleden nog werd de bekende nabijgelegen wijnstreek van Napa en Sonoma getroffen door een zware aardbeving van 6.1 op de Schaal van Richter die heel wat materiële schade veroorzaakte, vooral bij wijnbouwers.

In 1906 werd de stad overigens bijna volledig vernield door een zware aardbeving, wat aanleiding gaf tot een enorme veerkrachtige reactie en de razendsnelle heropbouw tot de stad zoals we ze nu kennen.

Die economische veerkracht ligt ingebakken in de roots van de stad. In 1846 werd er goud gevonden in de nabijgelegen Sierra Nevada, wat de stad in een mum van tijd deed uitdeinen en vollopen met goudzoekers, ondernemende zielen en de daarbij horende duistere lieden van de Oostkust, Midwest en Europa , aangevuld met de vele Chinese immigraten die werden ingezet om de spoorweg te bouwen die het oosten moet verbinden met de westkust. Zij vestigden zich in de stad en bevolken nu de grootste Chinese gemeenschap buiten China, waar Chinees de voertaal is en je je zo in Honkong of Bejing waant.

Als ik in de stad ben, neem ik zelden een taxi. San Francisco is in tegenstelling tot bvb. L.A een beminnelijk overzichtelijke stad, waarin een aantal grote straten de verschillende stadswijken van elkaar scheiden. De stad laat zich dan ook best te voet verkennen, al dan niet in combinatie met de befaamde cablecars , die vooral tussen het drukke Union Square en het ultratoeristische Fishermanswharf lange rijen toeristen doen aanschuiven om toch maar die éne foto hangend aan zo’n tram te kunnen maken.

Ik laat die drukke toeristiche route voor wat ze is en loop Market Street in richting zuidwest, op weg naar de befaamde Castro wijk en het Golden Gate Park. Na het Westfield shopping centrum verandert de straat op een dramatische manier. Obscure sexbioscopen, weinig hyghiene belovende tattoo-shops en leegstaande graffitti-portalen waar daklozen opgerold liggen te slapen wisselen elkaar af. Ik word voortdurend aangeklampt door junks die bedelen om wat coins, gekken die het einde der tijden aankondigen en dealers die me een trip naar far away aanbieden met goedkoop spul. Jonge skaters slalommen tussen de Helaasheid van Amerika en af en toe rijdt een politiewagen met een rotvaart door de straat, om vooral niet te moeten stoppen voor zoveel hopeloosheid. 20 jaar geleden kwam ik hier voor het eerst, en het valt me op dat er in deze wijk nog niks veranderd is, wel integendeel. Er zijn nog meer daklozen, en het de uitzichtloosheid wordt groter.

De wereld wordt letterlijk en figuurlijk een stuk rooskleuriger in Castro Street, waar de gelijknamige wijk sinds de Summer of Love van 1967 uitgroeide tot dé bruisende gay-gemeenschap van San Francisco en bij uitbreiding van de hele wereld. Midden jaren ’70 had de bekende homo-activist Harvey Milk er zijn camerawinkeltje van waaruit hij zijn strijd voor de homorechten coördineerde. Het winkeltje is nu een trendy giftshop geworden waar je allerlei regenboog – en gay-merchandise kan kopen. Een groot deel van de uitstekende, Oscar-winnende film Milk met Sean Penn werd hier trouwens ook op locatie gedraaid. In de winkel vind je naast allerlei info ook T-shirts, bekers, boeken, kleurrijke zonnebrillen en bijhorende slipjes ook een ongeloofelijke collectie foto’s van Harvey Milk . Ik loop er binnen om een ijskastmagneet te kopen voor mijn collectie en maak kennis met Peter, de uitbater. Hij toont me de plek waar Harvey met zijn activisten de pamfletten drukte en laat me trots op een koptelefoon de origineel opgenomen stem van Milk horen. Milk werd één van de eerste homosexuele stadsbestuurders van San Francisco en lag aan de basis van de progressieve en open attitude en legislatuur die er in San Francisco en Californië rond holebi’s bestaat. In 1978 werd Milk samen met de toenmalige burgemeester George Moscone in het gemeentehuis doodgeschoten door een homofoob afgetreden gemeenteraadslid. Op de hoek van Castro Street en het metrostation is nu het Harvey Milk Plaza, met heel wat foto’s van Milk, een gedenksteen én een gigantische regenboogvlag die hoog boven de wijk wappert. Er zijn altijd wel sociaal geëngageerde evenementen of acties bezig, zoals ook nu. Mensen van allerlei afkomst betogen tegen de deportaties van illegale – vooral Mexicaanse – werkers, iets wat ik eerder in Washington DC aan het Witte Huis zag.

De esthestishe superioriteit én economische rijkdom van de wijk vallen me op. De prachtige houten huizen in Scandinavische stijl hebben mooie bloemperken, kleurrijke voortuintjes met designtuinmeubelen en dure hybride auto’s en trendy fixed bikes voor de deur. De vele homo-stellen die op deze zaterdagochtend door de wijk lopen zien er allemaal hip, duur gekleed en succesvol uit. Peter bevestigt de upmarket value van de wijk. ‘ De meeste koppels die hier wonen zijn D.I.N.K.’s ( Double Income No Kids- jt ) en werken in succesvolle sectoren als de IT, media, reclame en mode. Het is niet altijd zo geweest nochtans. De buurt is ontstaan door hippies en jonge homo’s die na de Summer of Love van ’67 in het nabijgelegen Haight Ashbury een goedkopere en rustigere buurt zochten om te blijven. En in de jaren ’80 is deze wijk heel zwaar getroffen door de opkomende AIDS-epidemie, die hier als eerste is toegeslagen. Door voortdurende inspanningen van de gemeenschap en de overheid om safe sex te promoten zijn we ook één van de eerste gay-communities die de epidemie onder controle kregen en kwam er terug voorspoed in de wijk. De huizen zijn hier de voorbij jaren voortdurend gestegen in waarde en er is een sterke community-feeling die ervoor zorgt dat iedereen zijn best doet om de buurt zo fraai mogelijk te houden. En ja, we zijn gay mannen, dus we wéten wat stijl is ‘, besluit hij lachend.

Ik loop verder naar beneden naar die andere iconische plek waar Peter al over sprak, en waar de befaamde Summer of Love in 1967 begon. De befaamde Haight-Ashbury wijk is genoemd naar de kruising van Haight Street en Ashbury Street, hét kruispunt dat het centrum was van de wereldwijde hippie-beweging die hier is ontstaan. Bands als Jefferson Airplane , The Gratefull Dead en de betreurde Janis Joplin woonden hier om de hoek en haalden hun psychedelische inspiratie niet zelden in de LSD en marihuana van The Psychedelic Shop, die daar vrij te verkrijgen was. De slaapplaats en vrije sex kreeg je er gratis bij. Jongeren uit de hele wereld trokken in die tijd naar San Francisco om hun Summer of Love te beleven, en tekenden zich met het bekende Peace & Love idoom af tegen het Amerika van de Vietnamoorlog en het rassengeweld.

Vandaag is de wijk een nog altijd kleurrijke belevenis met wat aftandse flower power- en psychedelia kleding- en prularia winkels. Jerry Garcia van The Gratefull Dead en Jimmi Hendrickx zijn hier ondanks hun geweldig dode status nog alom tegenwoordig, op de muren, op de T-shirts en op platenhoezen in enkele zeldzaam overgebleven platenwinkels. Helaas is de wijk ook een toenemend toevluchtsoord van soms zeer jonge aan drug verslaafde runaway kids uit heel Amerika die thuis weglopen om hier een spannend en beter leven te zoeken.

Ik ga koffie drinken in Coffee to the People , een populaire koffieshop waar anti-oorlog slogans en flower power de muren en tafels sieren. Naast mij zit een nog zeer jonge tiener, duidelijk apestoned , in zijn bijna lege kop koffie te staren. Als ik nog een refill ga halen vraagt hij mij om ook wat voor hem mee te nemen. Ik geef ‘m zijn koffie en vraag waar hij vandaan komt. ‘ Ik kom uit fucking Fresno, California man. Niks te beleven daar. Boeren en domme hoeren. ‘ Als ik vraag hoe hij hier is terechtgekomen zegt hij dat hij aan de universiteit studeert maar daar twijfel ik toch zeer zwaar aan. Ik schat hem amper 17, zijn kledij is zwaar gehavend en hij ruikt als een onmogelijke zaak voor de hele R&D afdeling van Axe. Na een tijdje begint hij me geld te vragen. De uitbater ziet het en roept hem tot orde, waarna hij vloekend buitenloopt en zijn lege koffiebeker omgooit.

Na de middag loop ik door North Beach, één van mijn favoriete buurten in San Francisco, niet in het minste omdat het de buurt is waar de zogenaamde Beat Generation in de jaren ’50 bij elkaar kwam, met schrijvers als Jack Kerouac en Alan Ginsberg die er woonden en die allemaal rondhingen in de City Lights Bookstore , een fantastische boekenwinkel die vandaag nog altijd bestaat. Vandaag is North Beach één van de meest gegeerde wijken voor de rijke sillicon valley yuppies die er ondertussen onbetaalbaar geworden prachtige houten huizen kopen en ze restaureren met dure materialen en toptechnologie. Maar omdat North Beach is ook dé Italiaanse buurt van San Francisco ga ik een spagetti met meatballs eten bij mijn favoriete Italiaan: Original Joe’s. Ik zit aan de stijlvolle bar waar een barman die op Al Pacino lijkt belinni’s en white russians aan het mixen is en die me toevertrouwt dat hij eigenlijk Sean heet en Iers is. Naast mij zitten twee vrij jonge silicon valley yups naast elkaar op hun smartphones voortdurend met hun scherm bezig. Ze dragen dure designerjeans en een Google polo verraadt de werkgever van één van hen. Ze wachten op hun tafel en drinken vodka-martini’s terwijl ze de hele tijd online druk bezig blijven . Als ze eindelijk weg zijn kan Sean zijn frustratie niet wegstoppen. ‘ OK, die jongens hebben geld en zijn slim. Ze worden opgehaald in van die fancy autobussen van Google en rijden in de weekend met van die electrische auto’s ( Google zorgt inderdaad voor gratis vervoer met hybride bussen vol WIFI die al hun personeelsleden ’s ochtends ophalen en ’s avonds terugbrengen in de ruime regio rond Sillicon Valley JT ) . Maar ze zijn zo associaal en zorgen ervoor dat de meeste van mijn Italiaanse vrienden met hun gezinnen niet meer in deze buurt kunnen wonen.

De nieuwe goudzoekers in San Francisco zijn inderdaad de ‘ Silcon Valley ‘ miljonairs die hier de laatste jaren de stad en de omgeving een nieuwe boom hebben bezorgd. Enkele maanden geleden openeden 2 tech-miljardairs in een oud fabriek in het Financial District The Battery , een nieuwe hippe ivitation only club waar het lidgeld bijna 2500 $ per jaar bedraagt. En alle restaurants en koffieshops zitten vol tech’s die met hun Bose-hoofdtelefoon proberen de nieuwe Vine, Linked-In of Uber te lanceren.

Sean heeft de buurt zien veranderen. ‘Vroeger kwamen de mensen naar hier om met elkaar te praten en te drinken. Nu vragen ze eerst het WIFI paswoord, dan een organisch sapje en dan beginnen ze met hun telefoons en tablets te praten en betalen ze met hun Golden Cards. Trouwens: ik weiger ooit maar één organisch sapje te schenken. ‘ En om de daad bij het woord te voegen trakteert hij me een Jameson Ierse whisky. ‘ Dat is het verste dat ik ga qua organisch..

De geesten van Lake Tahoe.

Soms heeft zelfs deze blog niet veel woorden nodig ( die leest u wel in het boek ).

Vandaag ben ik eindelijk de grens met Californië overgereden. De 12de en laatste staat op mijn 5200km lange grote trek naar het Westen  . Van hier scheiden mij nog een kleine 315km tot het koele water van de Stille Oceaan in San Francisco.

Het spookt veel in deze omgeving naar het schijnt..

In het nabijgelegen hotel Mont Bleu wordt er rond kamer 416 ’s nachts een vrouw gezien die op zoek is naar een zekere Jerry.. Op de Tahoe Rim trail, een legendarische mountainbike route wordt op late zomeravonden een  geest gezien die op een Baskische schaapsherder lijkt.. In het Cal Neva casino zien de bedienden regelmatig spookachtig licht en beweren sommigen dat de geest van Marlyn Monroe er rond waart. En op het stuk van Highway 50 dat hier loopt zijn er verschillende rapporten van de geest van een naakte vrouw die ’s nachts voor automobilisten opdoemt. Het zou om de geest gaan van een vrouw die er in 1994 met haar zoontje verongelukte en probeert nog steeds haar zoontje te redden..

De mysterieuze uitstraling van Lake Tahoe inspireerde ook al Kate Bush voor dit spookachtig nummer over Lake Tahoe

In elk geval, ik heb een hopelijk geestenvrij hotelletje geboekt in South Lake Tahoe, aan het meer. Ik ben een beetje stil geworden van de spookachtige schoonheid hier, en laat dan ook graag de beelden spreken en de woorden zwijgen. Misschien ontwaart u wel een geest op de foto’s, als u goed kijkt…

Op naar San Francisco, maar nog niet meteen.

Lynn heeft gouden handen. Ze duwen en trekken hard aan mijn gluteus maximus, mijn bovenste bilspier, die een bedreigde spiersoort is geworden na de kleine 4.900 km die ik de voorbije weken in de auto zat.

Amper 15 minuten eerder ben ik aangekomen in het Grand Sierra Resort & Casino in Reno, Nevada, in een  reusachtige kamer waar makkelijk een volledig minivoetbalteam in past en die me amper 80 dollar heeft gekost. Na de voorbije week vooral in sleazy en luidruchtige motels naast de Highway 50 te hebben geslapen, heb ik me voorgenomen om in The Biggest Little City zoals Reno wordt genoemd voor een etmaal pure luxe te gaan.

En dus ben ik meteen nadat ik ben ingecheckt in het gigantische casino-hotel recht naar het gloednieuwe spa-centrum gegaan en lig ik nu zedig onder een deken terwijl mijn professional massage therapist Lynn me de beste deep tissue massage ooit geeft. Maak u geen illusie over de massage waar ik het over heb. Ondanks het sin city karakter van de stad is elke vorm van prostititutie in de stad volledig verboden. Daarvoor moet je naar bekende megabordelen als de Chicken Ranch en Mustang Ranch buiten de stad.

Lynn is een Filipijnse moeder van een 20 jarige zoon en woont al 15 jaar in de VS. Ze heeft in de Filipijnen een diploma rechten gehaald, maar kon door de harde competitie in haar land geen werk vinden en kwam naar de VS, dromend van een eigen huis voor zichzelf en haar zoon. Haar zoon woont ondertussen in Miami en studeert daar voor radioloog. Ze is blij dat hij een zekere toekomst tegemoet gaat en is blij met haar leven in de VS. Ze huurt een bescheiden huis 22 km buiten Reno en krijgt in dit hotel naar eigen zeggen boeiende en altijd vriendelijke gasten over de vloer, die ze graag helpt. Ze heeft hier nog 3 jaar bijgestudeerd als professionele massagetherpeute en zegt dat Reno voor haar nog een goede plek is om te werken is ,want ‘in de rest van de US gaat het slechter en slechter’

Reno wordt vaak genoemd als het kleine broertje van Las Vegas. Beide steden liggen nochtans 720 km van elkaar in dezelfde staat Nevada, waar gokken legaal is, en leven dus vooral van hun casino’s en bijhorende hotel- en horeca-industrie. Reno ligt ter hoogte van San Francisco, terwijl het veel grotere en bekendere Vegas op een rechte lijn met Los Angeles ligt.

Downtown Reno is vrij klein en net zoals in Vegas wandelt er amper iemand op straat. De mensen die toch op straat wandelen zien er uit alsof ze hun auto al lang geleden vergokt hebben of zijn argeloze toeristen als ik. Nochtans is Reno best aangenaam om even rond te lopen. Het is er vrij groen, er loopt een bergriviertje door de stad, en je kan je vergapen aan het gigantische National Bowling Stadium, want bowling is ‘ a very serious sport & business in the US, sir !‘ , zoals de portier me verzekert. Even verderop ligt de ‘Harrah’s Automobile Collection‘, één van de mooiste collecties klassieke Amerikaanse auto’s ter wereld en een must voor elke auto-afficionado. Hier staat o.m. de Cadillac Eldorado ’73 van Elvis Presley, een Lincoln Continental ’62 die nog van JFK was, de Chevrolet Corvette uit ’53 van John Wayne en de originele 1949′ Mercury waarin James Dean reed in de film Rebel Without a Cause.

’s Avonds bevind ik mij in m’n beste observatie-modus in het reusachtige casino van het hotel. Aan de sushi-bar, waar je terwijl je nigiri salmon sushi in je mond stopt ook Keno kan spelen , zit ik naast Carla, een ongeveer 60 jarige vrouw uit Sacramento. Ze vertelt me dat ze hier minstens één keer per maand komt, meestal voor zaken. Ze runt al 35 jaar een klein bedrijfje in wenskaarten en de meeste van haar klanten zitten in deze regio. ‘Ik maak mensen gelukkig. Een kaartje krijgen is toch het leukste wat er bestaat? ‘. Als ik haar vraag of ze de huidige social media niet als een bedreiging ziet is het verrassende antwoord: ‘Let op mijn woorden! De social media is geen blijver! Mensen zullen terug naar de roots gaan. ‘. Een beetje onder de indruk van dat statement loop ik het casino in. Ik zet mij aan een blackjack-automaat en speel voor 20 dollar, telkens aan zeer kleine inzetten. Naast mij zit een vrouw met één been en een sigaret in de mond. Ze heeft 300 dollar credit in de machine zitten en drukt onophoudelijk, zonder echt op te letten op de bet-buttons. Aan de andere kant zit een stel die volgens mij recht van hun boederij naar het casino zijn gekomen. De man is onophoudelijk commentaar aan het geven op zijn vrouw, die haar looprekje een beetje onhandig in mijn weg heeft gezet. Als de man plots een zeer luide wind laat, kijkt de vrouw woest zijn richting uit ‘ Oh Frank, don’t you start spoiling it! ‘. De man kijkt wat schuldbewust voor zich uit. Even verderop zitten 2 Indiaanse mannen grote sigaren te roken en bourbon te drinken terwijl ze een sportwedstrijd volgen waar ze wellicht op gegokt hebben.

Hoe langer ik in het casino rondloop, hoe meer ik de American Dream zie vaporiseren tot een luchtbel van goedkope parfum, sigarettenrook en gebroken levens en dromen. Even verderop loopt een vrouw die er 70 uitziet, maar wellicht maar 30 is, met een bijna leeg glas whisky langs de machines om te zien of er geen vergeten coins meer te vinden zijn. Ze heeft een capuchon op, een draagt en roze joggingbroek met versleten cowboyboots onder. Ze mompelt de hele tijd in zichzelf. De gemiddelde leeftijd ligt hier boven de 70, en sommige mensen zijn volgens mij recht ontsnapt uit het bejaardenhuis of het nabijgelegen ziekenhuis.

Als ik ’s ochtends ontbijt ben ik getuige van een schrijnend tafereel. Naast mij zit een volwassen man met zijn bejaarde ouders. De man doet zich naar zijn ouders belangrijk voor en praat de hele tijd over zijn job als ‘manager’ . Hij onderbreekt plots zijn ouders even en zegt dat hij een belangrijk telefoontje moet doen. Er volgt een scene waarin de man ogenschijnlijk naar iemand belt en dan vrij luid hoorbaar de man aan de andere kant van de lijn de les zit te spellen en te wijzen op zijn verantwoordelijkheid en plichten . Hij is immers de manager, en alleen hij weet hoe je de zaken moet aanpakken. De ouders zitten ondertussen vol bewondering naar hun zoon te kijken. Vader knikt instemmend mee, en herhaalt alles nog wat luider aan moeder, die niet goed meer hoort. Tot plots tijdens het gesprek van de man zijn GSM écht begint af te gaan en hij gênant snel het fake gesprek moet afronden.

Gelukkig hebben zijn ouders deze gebroken droom niet door… Ze kijken trots naar hun zoon die hun voorstelt om samen nog wat in het casino te gaan spelen…

 

Ray’s Tavern belooft de beste hamburgers van Green River, Utah en ver daarbuiten te hebben. Daarbuiten is er gewoon helemaal niks, dus dit kan niet fout gaat. De ideale plek voor elke eenzame reiziger is de bar. Naast mij zitten Derek en Carl uit Seattle. Carl’s dochter gaat binnenkort studeren een de Universiteit van San Antonio, Texas en heeft haar daar haar auto nodig. En dus brengt haar vader  samen met zijn beste vriend Derek de auto van dochterlief wel even van Seattle naar San Antonio, een kleine 3582 km. Die auto is ook nog eens een Fiat 500, wat het op zijn minst een a-typische American roadtrip maakt. Carl heeft een jaar in Engeland gewoond en kent Europa zeer goed. Hij is bovendien een fervent fan van Eddy Merckx en is in Seattle de trotste eigenaar van een Eddy Merckx-fiets uit 1993. Een fiets die nog toebehoord heeft tot het Motorola cycling team beweert hij. Dat schept een band. Voor Carl is de roadtrip archetypisch voor de Amerikaanse samenleving. ‘Wij Amerikanen zijn geoboseerdeerd door afstanden af te leggen en willen die ook nog voortdurend eens uitdrukken in miles en windrichtingen. In Europa worden wij Amerikanen gek van het compleet ongestructureerde wegennet. Hier is het simpel. Alles valt uit te drukken in het aantal miles en north, south, west of east. Reizen en roadtrips maken zit gewoon in onze genen. Onze voorvaderen zijn allemaal zonder uitzondering uit Europa komen reizen of hebben het land doorgetrokken, zonder plan, op zoek naar een betere toekomst. Dat doen we nog altijd als volk. We veranderen meer van werk én verhuizen veel meer dan de gemiddele Europeaan, en elke zomer trekken we met z’n allen massaal de weg op, niet met een doel, maar gewoon om onderweg te zijn’. Een wat oudere man met een cowboyhoed die rechts naast mij zit moeit zich in het gesprek ‘ Ik kom uit Wisconsin en in 2001 ben ik na de aanslagen in New York met mijn vrouw met de RV ( ‘ recreation vehicule’ of mobilhome – JT ) vertrokken voor een eindeloze reis. Onze kinderen zijn al jaren het huis uit en wonen verspreid in heel het land. We hebben ons huis verkocht en de RV gekocht. Mijn vrouw is jammer genoeg 4 jaar geleden overleden, maar ik rij nog steeds door het land. Ik ben hier nu 5 maand, het was een mooie zomer, en ik denk in oktober verder zuidwaarts naar New Mexico te rijden ‘.

We moeten een beetje dichter bij elkaar schuiven van de barvrouw Kitty. Het is druk bij Ray vanavond. Het restaurant zit vol en ook aan de bar is er geen plek meer vrij..

Ondanks de drukte is Kitty somber of de toekomst haar eigen stad. ‘ We hebben echt geboomd in de jaren ’70 en ’80, toen de urnaniumijnen nog actief waren en er hier een raketbasis gebouwd werd ‘ . Maar de mijnen zijn dicht en nu leven we vooral van de mensen op doorreis en de mountainbikers die hier in de zomervakantie komen. Dat is niet genoeg. Er zijn meer en meer van mijn vrienden en familieleden die hun huur niet meer kunnen betalen en naar grote steden als Denver en Vegas moeten trekken. Maar daar is ook te weinig werk. Amerika is zienderogend aan het verarmen.

Ik neem afscheid van Kitty, Carl en Derek, en ondanks het sombere verhaal van Kitty kan ik me amper een glimlach onderdrukken als ik me de twee mannen voorstel in de kleine Fiat 500, geprangd tussen de reusachtige trucks en red neck pick-ups, ergens op een highway in Texas.

Een buslading Japanners die het hele tankstation aan het fotograferen zijn is mijn laatste sociaal contact voor ik de ochtend van dinsdag 9 september voor een monsterrit van bijna 600 kilometer door west-Utah tot in Ely, Nevada vertrek. Een bord waarschuwt dat het 105 mijl ( 170 km ) is tot het eerstvolgende tankstation, dus ik tank tot aan de rand vol en sla mijn proviand in. Dit stuk van US 50 staat bekend als de ‘Loneliest Road in America ‘ . Terwijl mijn favoriet classic rock station ‘ Roadhouse Blues ‘ van The Doors speelt, rij ik op een tot zo ver het oog kan reiken desolate, loodrechte weg door een woestijngebied dat qua interplanetaire schoonheid kan opboksen tegen het betere Mars-landschap. Witte, roze en paarse rotsformaties lossen grote zandvlaktes en schaarse woestijnvegetatie af en zorgen in een opwindend spel van zonlicht en bewolking voor een bijna onwezenlijk perspctief.

In het stadje Delta kan ik bijtanken. Het stadje profileert zich als de toegangspoort van het Great Bassin National Park, al lijkt dat wat overdreven aangezien het park hier nog 225 km vandaag ligt. Er zijn benzinestations, enkele motels en een restaurant waar je steak & lobster kan eten ‘ till you die ‘. Ik rijd er maar snel doorheen. Tot de grens met Utah, toch gauw nog 220 km zijn er weer geen tankstations meer, en valt het gsm signaal helemaal weg. Ik kom gedurende de hele rit naar de grens in totaal 4 auto’s en 5 trucks tegen. Rechts van mij volg ik urenlang Sevier Lake, een opgedroogd zoutwatermeer dat uit het Pleistoceen stamt, en geografisch verwant is het met het Great Salt Lake.

Donkere wolken pakken zich samen in het zuidwesten en komen dreigend met felle bliksems en duidelijk zichtbare stortregens over de bergen van het Great Bassin National Park snel mijn richting uit.. Ik wil dit nationaal park, dat door zijn afgelegen ligging één van de minst bezochte parken in de VS is, absoluut bezoeken. Het ‘Great Bassin‘ is een bijna 320.000 km2 groot endoreïsch bekken en vormt de grootste woestijn in Noord-Amerika. Endoreïsch wil zeggen dat het bekken geen enkele uitgang naar de zee of oceaan heeft. Door de droogte en hitte in de zomer verdampt het water en kunnen de aanwezige mineralen niet wegvloeien, wat een verhoging van de zoutwaarde van het water tot gevolg heeft en zo tot de karakterstieke witte en zeer vlakke reusachtige gebieden leidt. Het Great Basin National Park wordt gedomineerd door de 3.941 meter hoge Wheelers Peak, waar je met de wagen tot op bijna 3.050 meter langs scenic drive naar te top kan rijden. In Amerika zijn zelfs natuurwonderen als drive in consumeerbaar.

Als ik aan het visitorscentrum kom, maken hevige stortbuien en spectaculaire bliksems uitstappen bijna onmogelijk. Als ik toch druipnat in het zo goed als lege centrum sta krijg ik van de aanwezige ranger annex verkoper van de gift shop te horen dat ik niet naar boven mag. ‘Te gevaarlijk met dit weer. Elk jaar worden er tientallen mensen dodelijk getroffen door bliksems in de VS, en de meest ongevallen gebeuren helaas in nationale parken en in de bergen. ‘ doceert hij. Ik wil nog even over de kooi van Farraday beginnen maar de blik van de ranger is even dreigend als het onweer buiten en dus zit ik even later naast de enige andere bezoekers – een bejaard stel – in het movie theatre naar een documentaire over het park te kijken, terwijl de soundtrack overstemd wordt door harde donderslagen buiten en het gesnurk van de man, die de documentaire duidelijk niet zo interessant vindt.

IMG_7033

Enigszins teleurgesteld rij ik verder Nevada in. De grensovergang tussen Utah en Nevada wordt meteen gemarkeerd met hét iconisch kenmerk van de staat Nevada: een casino. Nu is casino misschien een wat ovedreven begrip voor de 8 slotmachines die in het restaurant annex bar annex souvenirshop annex tankstation van ‘ The Border Inn ‘ staan. Maar er zit in elk geval al één mens aan een jackpot die op het eerste zicht nog niet veel gewonnen heeft in het leven.

Nevada is bekend als één van de meest libertijnse staten van de VS. De vele zilvermijnen deden begin 20ste eeuw stadjes ontstaan waar gokken en prostitutie sowieso al gemeengoed was. Prostitutie is al van midden 19de eeuw legaal in Nevada, maar is wel gekoppeld aan een aantal hypocriete geografische voorwaarden: om prostititutie ver weg te houden van de brave inwoners van steden als Las Vegas en Reno mag het enkel georganiseerd worden in landelijke gebieden, ver weg van de stad. Daar ontstonden legendarische bordelen als de Mustang Ranch en de Chicken Ranch. Nevada legaliseerde daarna in 1931 het gokken, deels om de verliezen aan inkomsten door de verdwijnende mijnen en door de Grote Depressie goed te maken. Daarnaast werden er erg soepele procedures om te trouwen én te scheiden gestemd, waardoor Las Vegas nog altijd de nummer één ‘instant-marriage capital’ van Amerika is en Reno de ‘divorce capital of the world ‘. ‘Nee, ik wil niet meer’ is in Reno een administratief vluggertje dat jaarlijks duizenden nog-voor-even-dan-koppels naar de stad doet komen.

Met die opwindende wijsheden check ik in de late namiddag in in het Jailhouse Casino & Hotel in Ely. Het hele concept van hotel is dat je in een gevangenis verblijft. Mijn kamer heeft een cel-nummer 131, en ik dineer voor het eerst in mijn leven achter de tralies van een houten cel uit de tijd van Butch Cassidy & the Wild Bunch, die overigens in deze streek opereerden. Ely is immers ontstaan als een station op de befaamde Pony Express. De Pony Express was midden 19de eeuw de voorloper van Federal Express. In amper 10 dagen brachten snelle gewapende ruiters post van de Oostkust naar de Westkust. Ze deden dat via een uitgekiende estaffette-systeem van verschillende Pony-trail stations, waar telkens een andere ruiter klaar stond om de post over te nemen en op een fris en snel paard het volgende traject te lopen. Ely was dus zo’n station, maar van de opwinding en frisheid van de Pony Express is ’s avonds als ik in het casino kom niks meer te merken. Het casino is uitsluitend bevolkt door bejaarden met beige baseballcaps, looprekjes en zuurstofapparaten, die bijna in trance aan de armen van de jackpots zitten te trekken. Een aantal eufemistisch gesteld zeer ervaren prostituees zitten te verdoken om onopvallend te zijn wat verveeld op hun smartphone te tokkelen.  Enkele Mexicaanse bouwvakkers zitten aan een blackjacktafel Budweiser te drinken en slechte sigaren te roken.  Want o ja, nog één liberale wet van Nevada vergeten: roken is toegestaan als casino’s dat zelf willen.

Zoveel libertijnse vrijheid.. Een mens zou bijna vergeten dat even vederop 83 gevangenen op hun executie wachten in de Staat haar enige officiële death row in.. Ely State Prison.

Als ik even later met mijn sleutelkaart de deur van mijn cel 131 van het Jailhouse Hotel in Ely steek weet ik niet of ik goed ga slapen vannacht.

 

 

 

DSC_3274 DSC_3505

Elke mens zou minstens één keer in zijn leven een echte roadtrip moeten doen. Een roadtrip is een reis waarin niet de bestemming, maar de wel weg belangrijk is. Roadtrips zijn van alle tijden. Méér zelfs, de mens is van nature uit een roadtripper. Onze prehistorische voorouders waren nomaden die doorgaans als gekken achter het wild aanliepen, en elke man die een beetje geschiedenis wou schrijven ging op roadtrip. Alexander De Grote trok naar India. Hannibal over de Alpen. Columbus ontdekte er per ongeluk Amerika mee (roadtrips kunnen ook over water). En Napoleon en Hitler waren ook fervente roadtrippers, al heiligde bij hen het doel niet meteen de middelen.

De romantische roadtrip zoals we die nu kennen is ontstaan bij de 17de eeuwse Britse aristocratie, die hun kinderen op de grens van volwassenheid graag op een zogenaamde ‘ Grand Tour ‘ langs het klassieke Europa stuurden, vooral naar de oude culturen van Frankrijk en Italië, op zoek naar de roots van de classistische cultuur. Uiteraard was dit toen al voor de jonge aristrocratie een legitieme reden om zich tijdens die reizen in een doorgaans neerwaartse spiraal van drank en slechte vrouwen te storten. Pijnlijk – of met de glimlach – herkenbaar voor wie ooit in het buitenland heeft gestudeerd of zijn kinderen vol goede moed een jaar naar het buitenland heeft laten gaan. E.F.S? Exctasy ,Fucks and Sangria. ( de Spaanse versie ).

 Maar het was vooral in de jaren ’50 dat de roadtrips zoals we die nu kennen in de populaire cultuur opdoken. Jack Kerouac schreef in 1947 met ‘On the Road‘ het ultieme roadverhaal over een door drugs, jazz en slechte vrienden bezeten wilde roadtrip dwars door Amerika. Het Amerika dat na WOII ontwaakte met opwindende jazz, geile rock’n roll en beatgeneration schrijvers als Alan Ginsberg, William S. Burroughs en Jack Kerouac..

 De ‘ American Roadtrip ‘ is sindsdien niet meer weg geweest uit de moderne litteratuur en populaire cultuur. John Steinbeck’sTravels with Charley ‘, het op LSD gedreven en wellicht ook geschreven ‘Fear & Lothing in Las Vegas‘ van Hunter S.Thompson en ‘Zen & The Art of Motorcycle Maintenance’ van Robert M. Pirsig zijn de grote litteraire klassiekers die ons doen dromen van het ultieme avontuur on the road, waarbij het leven pas zijn zin vindt door onderweg te zijn, en dat achter te laten wat je al kent voor nieuwe avonturen, nieuw perspectief.. Of zoals Kerouac het beschrijft: What is that feeling when you’re driving away from people and they recede on the plain till you see their specks dispersing? – it’s the too-huge world vaulting us, and it’s good-bye. But we lean forward to the next crazy venture beneath the skies.

Als kind zag ik op een avond op een Nederlandse zender voor het eerst de film Easy Rider ( 1969 ), met de geweldige Dennis Hopper, Peter Fonda en Jack Nicholson. Het beeld van de twee motorrijders die na een lucratieve cocaïnedeal overtuigd van hun vrijheid door Amerika rijden heeft me nooit los gelaten. Als tiener was aardrijkskunde mijn lievelingsvak en thuis kon ik met mijn wijsvinger en een potlood urenlang imaginaire reizen plannen op landkaarten van vreemde continenten. Ik kreeg uiteraard van mijn ouders geen motor zolang ik thuis woonde. Toen ik niet meer thuis woonde kochten mijn vrouw en ik meteen – lang voor we aan een huis dachten –  een motor, een Kawasaki VN750 Vulcan . 3 weken later reden we er in de gietende regen mee naar een vriend in Zuid Engeland. Onze handen zagen wekenlang nog zwart van de kleurstof van de lederen handschoenen die waren afgegaan. Later kwamen er nog meer motoren: BMW’s, Ducati’s en een Triumph. Ik reed met een goede vriend en fijne collega lange snelle ritten langs de Franse departementales naar het zuidwesten van Frankrijk.  Ik kon voor een stuk van mijn passie mijn beroep maken. Ik werd TV producent en we waren vooral succesvol met reisprogramma’s. Ik leerde het vak bij Karl Symons en TV De Wereld met Gentse Waterzooi, Zalm voor Corleone, De Schaduw van het Kruis, later maakten we onze eigen reisprogramma’s bij Sultan Sushi. Wit in Vegas, Wit Down Under, De Mosterd van Abraham, Birthday met Lieve Blancquaert. Ik ging in het begin bijna altijd mee, al was het maar voor een gedeelte van de reis.. Rijden door de Outback van Australië, een wilde roadtrip met 3 vrouwelijke collega’s van Johannesburg naar Kaapstad, met Gene Bervoets en Gilles De Bilde door Mexico trekken.. Maar na een tijdje lukte het niet meer.. hoe meer reisprogramma’s we maakten, hoe minder ik zelf kon meegaan.. Managen beperkt je vrijheid in ernstige mate, dat is niet erg, want dat heet verantwoordelijkheid, maar ik miste het on the road gevoel.

 En dus maak ik het nu enigszins goed. Met deze ultieme Amerikaanse roadtrip. Dwars door het continent, van Oost naar West, langs de grote historische routes die aan de basis lagen van de Grote Trek naar het Westen. Want roadtrips zijn goed voor de menselijke ziel, en wel daarom:

– bij een roadtrip is het doel, de bestemming op zich niet belangrijk, wél het onderweg zijn. Wanneer bent u het laast nog eens écht onderweg geweest? We vliegen van Brussel recht naar onze vakantiebestemming of nemen de snelweg om zo snel mogelijk op onze eindbestemming te komen. Vergeet de eindbestemming. Het is de weg die écht reizen maakt. 

– bij roadtrips zie je écht de weg. Elke meter van de route, elke afslag, elke zonsondergang- en opgang, elke regenbui, onweer, berg, dal, bos.. Bij de meeste reizen die we maken zijn we totaal vervreemd van de ‘way to ‘. We zijn een stip op de GPS van een vliegtuig dat op 8 uur naar een ander continent vliegt.

– wanneer hebt u voor het laatst een afslag gemist? Roadtrips zitten vol verrassingen, verkeerde afslagen, omwegen.. Het zijn die afwijkingen die zorgen voor de grootste ontdekkingen. Remember. Columbus was eigenlijk op zoek naar Indië.

 – roadtrips zijn ontdekkingsreizen 2.0. Er bestaan maar weinig reisgidsen voor roadtrips. En de gemiddelde GPS laat u altijd de snelste of kortse route zien, nooit de interessantste. Die moet u zelf zoeken.

 – roadtrips zijn de ultieme confrontatie met jezelf. Er is geen ontsnappen aan het onderweg zijn. Je komt jezelf elke dag weer tegen along the road. En je ziet er niet elke dag even goed uit.

– bij roadtrip ontmoet je nog echt mensen. Je hebt er niet mee afgesproken, ze horen niet bij de bestemming , je komt ze gewoon tegen onderweg en dat maakt dat je als reizgers altijd heimee en ontdekking als gemeenschappelijke basis hebt om met elkaar beginnen te praten.

 – een roadtrip geneert altijd een open perspectief, vaak geconcretiseerd in het beeld van ‘ the wide open road ‘ . Een weg met een onbekende bestemming aan de horizon is het meest opwindende beeld wat er bestaat.

– een roadtrip laat je reizen en leven in het nu. Geen afgebakende ,veilige planning of statisch perspectief van de verblijfsvakantie, maar elke meter leg je af in het nu.

Kortom. Waar wacht je op? Een roadtrip kan gewoon bij op een namiddag bij jou thuis beginnen, in de streek. Of in Nederlands Zeeland of Nieuw Zeeland. Vergeet de bestemming, ga gewoon op weg.

DSC_3312

Ze heeft haar Chevrolet Silverado pick up met aangangwagen zo dicht mogelijk bij de arena geplaatst. Het is zaterdagochtend, 8u30, en haar man ligt wellicht nog te snurken na de 12 Budweisers in ‘Jerry’s Liquor ‘ gisterenavond. Samen met haar beide dochters maakt ze de kleppen van de aanhangwagen open en halen ze op een voorzichte manier Dakota, de jonge hengst naar buiten..

Ik ben terecht gekomen op de wekelijkse rodeo-en horse-riding fair in Las Animas, een klein stadje in Colorado, net over de grens met Kansas. Geen onversaagde mannen met sporen op hun boots hier , maar tientallen meisjes tussen de 8 en 15 die met evenveel bravoure als de mannelijke rodeo-rijders op hun westernpaarden zitten, rugnummers als bewijs van competitie om hun frele jeanshemdjes torsend. In de zone naast het arena lopen ze met ernstige gezichten met hun paarden warm voor ze zich moeten bewijzen.. Net voor het arena staat een stalen tribune, waarin de moeders van Las Animas verenigd in de droom van hun dochters zitten te geloven..

Als u kleine kinderen heeft of heeft gehad bent u wellicht ook ooit getroffen door het lot als voetbal- muziekschool- of balletschool ouder. Rondrijdend voor uw kroost in concentrische cirkels, op vaste tijdstippen waar educatie en spitsuur elkaar altijd ongelukkig tegenkwamen.

In Las Animas is het niet anders. Charlene , ik schat ze nog geen 40 , heeft 2 dochters afgezet mét paard en al en zit nu te stressen in de tribune. ‘Deze wedstrijden zijn alles voor Shania ( jawel-jt ) en Laura, ze hebben er maanden naartoe gewerkt en nu kunnen ze zich eindelijk tonen’ Ik word zelf een beetje zenuwachtig van zoveel spanning en vraag wat de meisjes dan wel moeten doen?   Charlene legt uit dat ze een aantal vaste rodeo-proeven moeten doen, die gequoteerd worden naar uitvoering en tijd. Plots stokt haar adem en wuift ze me weg. Haar oudste dochter verschijnt op haar western-paard, en voor mij loopt een lammetje wat ongelukkig heen en weer in het arena. Voor ik enige logische associatie kan maken laat op het signaal van de scheidsrechter Shania al haar paardenkracht los en gaat ze recht af op het lammetje. Terwijl mijn adem stokt, springt ze in één beweging van haar paard en gaat rond de nek van het lammetje hangen. Enkele seconden later is het lammetje bij de poten vastgebonden en triomfeert er een meisje van 14  met een vernuft staaltje bondage op een lam.

Charlene lacht opgelucht. ‘ Dit is waar mijn meisjes voor leven. Hun opa was een befaamde rodeo-kampioen, en de meisjes gaan die erfenis verzilveren. Binnen dit en 3 jaar rijden ze op een wilde stier. ‘

Onwillekeurig ben ik blij dat mijn dochters indertijd naar de muziekschool gingen en vervolg ik mij weg.

 

 

 

 

 

W.W.W. ( Wild, Wild, West )

De weerman van het lokale nieuwsstation KMBZ fm kakelt pessimistisch over het verloop van de dag. Dit weekend begint immers het nieuwe NFL ( De Nationale American Football league – jt ) seizoen en de weerman raadt de fans aan om warme truien en regenjacks aan te trekken, want er wordt een ‘temparature-drop’ van maar liefst 15 graden Celcius voorspeld. Ik bedenk dat ik sinds ik uit het vliegtuig stapte in Washington nog geen enkele keer een jack of trui heb nodig gehad. Het is 8u ’s ochtends en ik zit alweer in de wagen, westwaarts.

Voorbij Kansas City loopt de US 50 via de staat Kansas als een volhardende zwarte lijn de grote Amerikaanse prairies in, een reusachtig gebied dat zich uistrekt over wel 10 staten: Texas, Colorado, Montana, Nebraska, New Mexico, North Dakota, Oklahoma, South Dakota, Kansas  en verder tot in Canada. Ik sta voor een lange, eentonige rit door onmetelijke prairies, grasland en steppes, een monotoom perspectief , dat slechts af en toe onderbroken wordt door boerderijen, reusachtige graansilo’s en kleine stadjes waarbij je vreest dat er elk moment enkele bloeddorstige zombies uit de general store achter je aan kunnen komen. De stadjes zijn echt gedroomde settings voor locationhunters van horrorfilms, en met de dreigende wolken erbij krijgt het geheel een surrealistisch tintje. Het is nog een kleine 560 km naar Dodge City en de verveling zit me wat dreigend aan te kijken vanop de achterbank. Ik heb doorheen de reis een aantal spelletjes ontwikkeld die ik gewoon met mezelf speel om de verveling te verdrijven. Het zijn eenvoudige, individuele aanpassingen van andere populaire autospelletjes die normale mensen met hun kinderen spelen op lange ritten. Zo is er ‘ik zie, ik zie, wat ikzelf niet zie‘ , waarbij ik op voorhand een bepaald object kies dat ik dan zélf zo snel mogelijk moet vinden onderweg. Om het mezelf moeilijk te maken, durf ik wel eens dingen kiezen als een roze auto, een voetganger of een laagvliegend vliegtuig. Het zal u misschien verbazen, maar de eerste twee heb ik nog niet gezien, het laatste regelmatig. De boerderijen zijn hier immers zo gigantisch groot dat boeren sproeivliegtuigjes gebruiken. Of ik speel ‘name that tune‘ tegen de tijd, en helaas ook gewoon wel tegen mezelf. Veel nieuwe huurauto’s ,ook de mijne, zijn uitgerust met sattelietradio, en het bekendste systeem Syrius XM heeft tientallen geweldige classic rock en 80-ies zenders zonder reclame-onderbrekeningen of presentaties. Elke track wordt getoond op de display van je radio, dus je moet gewoon eerlijk zijn met jezelf en niet naar je radio kijken.

De meeste lezers zullen nu wellicht denken dat ik langzaam gek aan het worden ben, en ik kan me voorstellen dat sommige reizigers op dit soort lange, eenzame roadtrips ook echt vreemde dingen beginnen te zien en te doen. Maar als het te erg dreigt te worden, denk ik aan de unieke weg die ik aan het volgen ben. Als kind was ik gek van de westernreeksen op televisie die toen ook bij ons populair waren. Centennial, Gunsmoke, The Lone Ranger, Het Kleine Huis op de Prairie.. De mythische verhalen van de pioniers die naar het Westen trokken, maandenlang met paard en huifkar door de onmetelijke prairies, schuifelend, en niet zelden bedreigd door colt-zwaaiende bandieten met rood-witte bandana’s voor hun mond, scalp-verzamelende Indianenstammen, stormen, hongerige prariewolven, puma’s en plots opduikende ratelslangen.. Het was pure heroïek die je met open mond en een koud geworden kop chocolademelk aan het scherm kluisterde.

Als ik even later voorbij een landmark van de originele Santa Fe Trail rij, die even langs de US 50 richting zuid-westen loopt, kan zelfs de miezerige regen me niet ontdoen van het gevoel dat ik nu écht in de wild west ben..

 De Santa Fe Trail was één van de bekendste 19de eeuwse handelsroutes die de ‘beschaafde wereld’ in Missouri verbond met Sante Fe in New Mexico. New Mexico maakte in die tijd nog deel uit van Mexico, en Amerikaanse handelaars verkochten er vooral textiel, boeken en gereedschap, in ruil voor goud- en zilverstukken, pelsen en paarden. Klein probleem was wel dat de route grotendeels door de jachtgebieden van de Comanche indianen liep die na aanvankelijk verzet met scherpe pijlen en scalpeersessies begrepen dat het beter was een economische compensatie te vragen voor de doorgang door hun territoria. Zo ontstond er handel tussen de Indianen en de Amerikanen, die vaak interessanter was als de handel met Mexico, omdat de Comanches ervaren bizon-jagers waren en hun bizonvlees-en vooral -vachten erg gewild waren bij de Amerikanen. Toen Amerika in 1846 in oorlog kwam met Mexico, werd de route gebruikt door Amerikaanse troepen om richting front te trekken. Rond 1870 maakte de komst van een treinverbinding naar Santa Fe én het feit dat New Mexico na de oorlog tot Amerika was gaan behoren een einde aan het belang van de route.

Map_of_Santa_Fe_Trail-NPS

 Nabij Hutchinson rij ik over de Arkansas rivier, de op 3 na langste rivier in de VS, maar hier slechts een kleine 10 meter breed.

 Ik begin me af te vragen of deze immense staat Kansas ooit wel een eindigt. De eindeloosheid van de prairies, geflankeerd door telefoon- en electriciteitsdraden reikt tot ver voorbij de horizon, en gaat daar onbestemd over in de grijze regenlucht…

In Kinsley is er eindelijk terug iets te beleven. Althans, dat beweert mijn Rand McNally roadatlas. In het Edwards County Hirstorical Museum staat het midway USA sign, waar je exact evenveel miles van New York als van San Francisco verwijderd bent. 1561 miles om precies te zijn, dus ik weet bij deze dat ik nog 2512 km te gaan heb tot in San Francisco. Het museum is verder gesloten, maar dat lijkt me op het eerste zicht geen groot gemis.

 Vlakbij waar ik opgroeide, nabij het Damiaan-dorp Tremelo, was er vroeger een heus western-dorp, Texas City. Als kind gingen we er op woensdagnamiddag naar lasso-en revolvershows kijken en sympathiseerden we stiekem net iets meer met de Indianen die met een Aarschots accent spraken dan met de cowboys uit het Brusselse. Het dorp was opgebouwd voor de expo’58 in Brussel en werd daarna heropgebouwd in Tremelo. Het dorp stond helaas in zonevreemd gebied en moest enkele jaren geleden tegen de vlakte. Recent waren er nog enkele pogingen om het dorp nieuw leven in te blazen, maar met beperkt succes. Tegen Vlaamse ruimtelijke ordering is geen enkele cowboy bestand.

 Ik herinner me dat de gepassioneerde western-afficionados van Tremelo echte Amerikaanse nog steeds bestaande legendarische wild west stadjes als Tombstone, Deadwood en Dodge City als hun ultieme Mekka zagen.

 Als ik Dodge City binnenrijd in de miezerige regen is het dan ook met een bijna kinderlijke opwinding en diep respect dat ik de stad van Wyatt Earp betreed.

Dodge City was tussen ongeveer 1870 en 1885 de meest beruchte wild west stad in Amerika. De stad onleent zijn naam aan het nabijlegen Fort Dodge dat in 1865 door het leger werd opgetrokken om reizigers langs de Santa Fe trail te beschermen tegen de toenemende aanvallen van indianen. De nabijheid van de Santa Fe Trail en de ligging op de 100ste meridiaan, de western frontier van toen, maakte de locatie aantrekkelijk voor handelaars en reizende fortuinzoekers. Bovendien waren er ontzettend veel bizonkuddes in de regio. Omdat de indianen echter ook fervente bizonjagers waren en daardoor meer en meer aanvallen kwamen, werd er beslist om een massale bizonjacht te organiseren om ze de indianen geen reden meer te geven om de blanken lastig te vallen. Honderden bizonjagers uit het hele land kwamen naar Fort Dodge en op korte tijd werden duizenden bizons gedood. In hun kielzog kwamen de handelaars, fortuinzoekers, gokkers, dieven, prostituees en moordenaars. Er werden saloons en bordelen opgetrokken en Dodge City werd één van de beruchtste stadjes in de wild west, waar er elke dag wel enkele schietpartijen en duels op straat waren, waardoor men zei dat je in Dodge City stierf ‘ with your boots on ‘ . Vandaar de naam van het kerkhof; Bootshill, dat je vandaag trouwens nog steeds kan bezoeken in het populaire Boots Hill Museum.

Het was dan ook dé stad waar legendarische ordehandhavers als deputy Wyatt Earp ( ‘eerst schieten, dan praten ‘ ) de goede helden werden van revolverland.

Het schitterende ‘ Butchers Crossing ‘ van de Amerikaanse auteur John Williams dat recent werd heruitgegeven beschrijft dit tijdperk van de grote bizonjagers in Kansas op een voortreffelijke manier.

Nadat de bizons op het einde van de 19de eeuw zo goed als uitgestorven waren, had Dodge City zich al omgevormd tot dé ‘Queen of de Cow Towns‘ en was het het één van de belangrijkste centra van veeteelt in het hele land geworden. Met de komst van de reguliere handel en landbouw verloor Dodge City zijn wilde haren begin 20ste eeuw. Er werden kerken en scholen gebouwd, en de obscure revolverhelden werden verbannen naar gevangenissen of gewoon onder 6ft verse aarde. Met hen verdween natuurlijk ook een beetje het échte wilde westen, ook al zijn er elke zomer rodeo-festivals en ademt de stad country & western uit al zijn openingen.

’s Avonds bestel ik T-bone steak en Budweiser aan de bar van de Central Station Bar & Grill, een populaire bar & grill met stevige westernroots. Naast mij zit Mike, een cowboy met een mooie, grote witte stetson op zijn hoofd en de bruine slangelederen boots met de hakken tegen elkaar. Mike heeft een verzekeringskantoor in de stad maar groeide op op de ranch van zijn ouders en voelt zich ‘100% cowboy’. Hij rijdt met een rode Mustang uit 1971, maar heeft nog steeds 2 eigen paarden bij z’n ouders staan. Als hij jonger was reed hij rodeo’s en deed hij ‘ obezonnen dingen ‘ . Maar vandaag is het hard om nog van veeteelt te leven vertelt hij me. Vooral de toenemende internationale druk op de VS om zich in orde te stellen met de internationale milieunormen zijn een doorn in het oog voor de vele veeteeltbedrijven. ‘Onze veeteelt wordt bedreigd door onhaalbare technische, wettelijke en infrastructurele voorschriften op een moment dat de vleesconsumptie ook nog door de media wordt afgeraden, terwijl er niks zo Amerikaans is als een lekkere T-bone of een goede burger, toch? ‘

 Terwijl ik wat schuldbewust op mijn stukje T-bone kauw, bedenk ik dat het Grote Gelijk ook niet op de 100ste meridiaan te vinden is.

 IMG_6878IMG_6885